J E U G D S E N T I M E N T :   

De Camaro's van Andre Boer

Jeugdsentiment : Camaro, van eerste generatie 1967-1969, tot de nieuwe vijfde generatie 2010. Mijn eigen Amerikanen avontuur begon eigenlijk als volgt: Mijn vader was destijds onderhoudsmonteur bij een garage die zowel Chevrolet Impala’s en Ford Calaxie modellen van de eind vijftiger en begin zestiger jaren had rondrijden als taxi. Naast de trouw en rouw diensten werden er ook dagelijks de nodige ziekenfondsritjes gemaakt vanaf Elburg en omgeving richting Zwolle. Ook waren er wel drie Ford Country Wagons in hun wagenpark als ziekenauto. Elke zaterdag en in de vakanties was ik hier als beginnend schoonmaak en monteurhulpje te vinden om mijn vader waar nodig was te helpen. Dit speelde zich af in de 60 er jaren. Ook was er een bouwonderneming in Elburg,de firma Klaassen en de baas zelf reed in een 1964 Buick Skylark Coupé die ook door mijn vader van het nodige onderhoud werd voorzien. Deze wagen werd op een gegeven moment bij het garagebedrijf ingeruild en stond eind 1969 te koop voor 1500,= gulden! Natuurlijk een koopje vond ik en met mijn inmiddels 14 jaren wilde ik deze graag kopen voor later. Maar bij huize Boer viel dit niet in goede aarde en de koop ging dan ook niet door.

Na mijn eigen monteuropleiding met een goed gevolg te hebben afgesloten kwam ook een eigen wagen van over de grote plas weer in beeld. Dit in de vorm van een Ford Mercury Cougar XR-7. van 1967. Deze wagen was dus mijn eerste USA sportwagen en na hier een tijdje in rondgereden te hebben, wilde ik toch graag een Corvette of Camaro hebben. De Corvette’s zag je bij ons helemaal niet rijden en kende ik echt alleen maar van een plaatje. De Camaro van 1967 echter, dat was een ander verhaal, De toenmalige slager van Elburg Lub van de Schootbrugge kocht bij mijn toenmalige baas Garage W. Bosch deze Camaro. Zelf heb ik deze brons metallic Camaro enkele jaren in onderhoud gehad! en inmiddels wist ik wel zeker dat ik er ook zo een wilde hebben. Op een goede dag liep ik weer eens rond op de sloperij, ik kwam denk ik toen in die tijd bij alle autoslopers en woonwagenkampen in een straal van 100 Km om ons heen! En zowaar bij autosloper Willem Schild daar stond een Camaro! En niet zomaar een, ja een 1969 Camaro SS 396 Coupé!! Helaas was hij niet te koop en de sloper vertelde dat deze wagen vernietigd moest worden! Waarom was mijn vraag? Nou jonge, deze wagen is gebruikt bij een roofoverval op de juwelier in Zutphen! En de politie had de daders zowaar klemgereden en het linkerportier zwaar beschadigd! Hierna volgde een rechtszaak en werd de wagen verbeurd verklaard en via de Dienst Domeinen aan de autosloper verkocht. Na 4 maanden zeuren van mijn kant, en overleg met de rijksdienst voor het wegverkeer, werd mij verzekerd dat ik de wagen toch weer kon aanbieden voor een keuring. De autosloper ging hier mee akkoord en zo werd uiteindelijk de Camaro toch aan mij verkocht voor 1350,= gulden. Hoera dit was begin 1976 en ik had er een!

Bij Luyben in Soest wist ik daar lag een Pontiac Firebird van 1969 met een exact passend portier. Onderdelen voor een Camaro van 1969 vond je in die tijd gewoon nergens en dit Firebird portier was identiek van vorm en model! Volgens mij is daarna geen portier of scherm nog onderling uitwisselbaar geweest! Na deze wagen geheel gerestaureerd te hebben en een stemmig zwart er op gespoten te hebben. In die jaren was zwart erg in en dan speciaal met alles afgebiest met gouden strepen en randen, de zogenaamde John Player Special, Editions. Maar aangezien ik niet rookte en geen behoefte zag om hier reclame voor te gaan maken/rijden. Werd mijn Camaro van een zilveren rally striping voorzien samen met de toen erg populaire Wolferace velgen in gepolijst aluminium. Het schoeisel werden Kleber banden van zowaar 205/ 70 serie, wat toen wel heel erg breed en plat was. Gelukkig heb ik na 34 jaar deze wagen nu nog net zoals hij toen door mij was klaargemaakt! Na heel veel andere Camaro en Firebird modellen volgden de Corvettes. Vanaf 1978 was het virus in hevige vorm toegeslagen en is nog steeds aanwezig, de Corvettes volgden elkaar in een steeds sneller tempo op en ruimteproblemen werden ook toen al echt een probleem. De Camaro was van een snelle en slanke musclecar vanaf 1969 behoorlijk uitgedijt in de loop van de productiejaren. En hij werd niet meer verkocht zoals G.M. zich dat voor ogen had. Dus G.M. maakte de beslissing de productielijnen van de F-body, de Camaro en de Pontiac Firebird stil te leggen en de fabrieken te ontmantelen. Het definitieve einde dachten wij allen.

Totdat ik de eerste foto’s van de nieuwe Camaro showcar in 2007 zag. Wow!!! Dit is een vette Camaro! En mijn woorden waren toen direct, ik geloof nooit dat ze deze Camaro zo gaan produceren als deze showcar, en als ze dat wel gaan doen dan ben ik een van de eersten die er een wil hebben. Dat was krasse taal, maar General Motors bouwde de wagen dus wel, en ook nog precies zo als de eerste showcar! Dus begin 2009 eens serieus aan het Googelen in Amerika om het gewenste exemplaar te bemachtigen. Dit viel niet mee want ook in Amerika waren ze wakker geworden en de gehele jaarproductie!! Was al uitverkocht!! Thomas een goede handelskennis van ons in Duitsland die ook een Autohandel in Florida heeft wist een oplossing, hij zou uitfilteren via een bevriende G.M dealer waar eventueel een Camaro te koop was die precies aan mijn wensenlijst voldeed. Na enige weken bleek mijn uitvoering te worden geleverd aan een dealer in Massachusetts. De zwarte SS uitvoering met alle opties zoals ik ze graag wilde hebben was door deze dealer besteld, en was inmiddels de 12548 wagen van de lijn. Doordat je alle wagens die al gebouwd en besteld zijn kunt traceren wisten we ook gelijk dat er tot dit productieaantal maar 6 !!! Camaro’s waren gebouwd identiek aan de mijne!

26 mei 2009 rolde hij van de productielijn en hij werd op transport gezet naar de dealer. Helaas dachten de spoorweg medewerkers er even anders over want er brak natuurlijk net een staking uit! Nadat deze door de Union beëindigd was kon ook deze trein met zijn kostbare lading vertrekken naar dealer McGee in Massachusetts. Daarvandaan haalden de medewerkers van Thomas de Camaro op in een gesloten aanhanger en reden zo naar Florida toe. Nogal omslachtig zou je denken om de wagen eerst 800 miles naar het zuiden te transporteren en niet direct op de boot in Boston te zetten, maar dat had zo zijn redenen. Geen een Chevrolet dealer mocht de Camaro namelijk exporteren!! Dit op straffe van intrekking van hun dealerschap. Mijn Camaro werd nu op een U.S. Titel gezet, hierdoor kon hij als zogenaamd gebruikt wel geëxporteerd worden naar Europa. De Camaro werd samen met een door ons opgezochte en inmiddels gekochte Corvette Cabrio 2007 Indianapolis Pace Car in een grote container verscheept. De Corvette was nog spiksplinternieuw en was van een privé collectie van een van de grootste Corvette-dealers in Wisconsin. De Economische crisis had hem min of meer gedwongen een gedeelte van zijn collectie te verkopen. Ook deze wagen werd door de jongens van de dealerschip van Thomas in een dichte trailer opgehaald en naar Florida vervoerd, ook ongeveer 900 miles naar het zuiden! Nadat de container was afgeleverd bij een haven in Florida begon de voorspoedige bootreis naar Antwerpen. Daar werd de container getransporteerd naar Koln en konden de beide wagens door de douane en waren ze vrij om door ons opgehaald te worden. We besloten om de Corvette op de trailer op te halen omdat wij deze in onze Corvette collectie wilden presenteren, en de Camaro, daar heb ik een werkelijk schitterende eerste rit mee naar Wezep gemaakt. Het weekeind erop hadden we onze Veluwerit met de start bij Erik Stam in Elburg en daar konden de aanwezige leden van onze club de Camaro bewonderen. Zo zie je maar weer, het heeft al met al wel de nodige moeite gekost maar er staan nu wel drie schitterende Camaro’s in onze collectie, de derde is een 1995 Indianapolis Pace-Car en naar ons weten de enige die tot nog toe in Europa aanwezig is! Zie de foto’s die we het eerste weekeind van deze wagens hebben gemaakt. Wie wil kan ze altijd bij ons bekijken.

Tot ziens, André.